मानसशास्त्र २

३४० ने घरी चाललो होतो. शेजारी एक तरूण जेमतेम २०-२५ चा असेल. त्याने तंबाखू काढली, मला offer केली.
हसत नको म्हणालो. माझ्याकडे पाहत हसत म्हणाला:
“मै भी खाता नही था पहले, लेकिन मजबूरी मे आदत पड गयी. कॉलेज मे था तो पुरा दिन कॅम्पस मे रहता था और उधर सिगरेट पीया तो फाइन लगता था. तभीसे ये आदत लग गया.”

मानसशास्त्र ३

प्रकाशबरोबर लगेचच ओळख झाली.
नविन होता तो ऑफिसमध्ये जेमतेम १०-१५ दिवस झाले असतील.
दुपारच्या जेवणानंतर फेरफटका मारत असताना त्याने टपरीवाल्याकडून सिगारेट घेतली.
मला तो धक्का होता:

“हे काय? कधीपासून?”
“आधी घेत होतो, आता सोडली होती, कामाला लागल्यावर सोडायची ठरवलं होतं”
“मग परत सुरु, सिगरेट सुटत नाही ना?”
“तसं नाही रे. आता १५ दिवस कुठे ओढत होतो. सोडली होती की पुर्ण.”
“मग मध्येच काय झालं?”
“अरे बारकी-बारकी पोरं, ज्यांची औकात नाही अशी माणसं माझ्यासमोर सिगरेट ओढतात, मग मी कुणाचं घोडं मारलय.”